واکنش در شیمی

معنای واکنش در شیمی چیست؟

معنای واکنش در شیمی چیست؟
0

واکنش در شیمی

در شیمی ، واکنش پذیری اندازه گیری از چگونگی آماده شدن یک ماده در واکنش شیمیایی است . این واکنش می تواند ماده را به خودی خود یا با سایر اتم ها یا ترکیبات درگیر کند ، به طور کلی با انتشار انرژی همراه است. واکنش پذیرترین عناصر و ترکیبات ممکن است به صورت خودجوش یا انفجاری شعله ور شوند. آنها عموماً در آب و همچنین اکسیژن موجود در هوا می سوزند. واکنش پذیری به درجه حرارت بستگی دارد . افزایش دما انرژی موجود برای واکنش شیمیایی را افزایش می دهد و معمولاً این احتمال را افزایش می دهد.

تعریف دیگر از واکنش پذیری این است که این یک مطالعه علمی از واکنش شیمی و سینتیک آنهاست .

روند واکنش در شیمی ، جدول تناوبی

 

ساماندهی عناصر در جدول تناوبی پیش بینی های مربوط به واکنش نشان می دهد. هر دو عنصر بسیار برقی و بسیار الکترو مغناطیسی تمایل زیادی به واکنش نشان می دهند. این عناصر در گوشه های بالا سمت راست و پایین سمت چپ جدول تناوبی و در گروه های خاص عناصر قرار دارند. هالوژنها ، فلزات قلیایی و فلزات قلیایی خاکی بسیار واکنش پذیر هستند.

  • واکنش پذیرترین عنصر فلوئور است که اولین عنصر در گروه هالوژن است.
  • واکنش پذیر ترین فلز فرانسیوم ، آخرین فلز قلیایی (و گرانترین عنصر ) است. با این حال ، فرانسیسوم یک عنصر رادیواکتیوی ناپایدار است ، که فقط در مقادیر کمیاب یافت می شود. ترین فلز واکنشگر است که ایزوتوپ پایدار سزیم، که به طور مستقیم بالا فرانسیم در جدول تناوبی قرار گرفته است.
  • کمترین عناصر واکنش پذیر گازهای نجیب هستند . در این گروه ، هلیوم کمترین عنصر واکنش دهنده است و هیچ ترکیبات پایداری را تشکیل نمی دهد.
  • فلز می تواند چندین حالت اکسیداسیون داشته باشد و تمایل به واکنش پذیری میانی داشته باشد. فلزات با واکنش پذیری کم فلزات نجیب نامیده می شوند . کمترین فلز واکنش پذیر پلاتین است و به دنبال آن طلا است. این فلزات به دلیل واکنش پذیری کم ، به آسانی در اسیدهای قوی حل نمی شوند. Aqua regia ، ترکیبی از اسید نیتریک و اسید هیدروکلریک ، برای حل پلاتین و طلا استفاده می شود.

واکنش چگونه کار می کند

 

هنگامی که محصولات حاصل از واکنش در شیمی انرژی کمتری (پایداری بالاتر) نسبت به مواد واکنش دهنده نشان دهند ، یک ماده واکنش نشان می دهد. تفاوت انرژی را می توان با استفاده از تئوری پیوند ظرفیتی ، نظریه مداری اتمی و نظریه مداری مولکولی پیش بینی کرد. در اصل ، آن را به ثبات الکترون ها در مدار خود کاهش می یابد . الکترونهای بدون جفت و بدون الکترون در مدارهای قابل مقایسه ، به احتمال زیاد با مدارهای سایر اتمها در ارتباط هستند و پیوندهای شیمیایی ایجاد می کنند. الکترون های بدون جفت با مدارهای دژنراسی که نیمه پر هستند پایدار هستند اما هنوز هم واکنش پذیر هستند. کمترین اتمهای واکنش پذیر آنهایی هستند که دارای یک مجموعه کامل از مدارها ( اکتوت ) هستند.

پایداری الکترون ها در اتم ها نه تنها واکنش یک اتم بلکه مقدار آن و نوع پیوندهای شیمیایی را می تواند تعیین کند. به عنوان مثال ، کربن معمولاً دارای یک مقدار ۴ است و ۴ پیوند را تشکیل می دهد زیرا پیکربندی الکترون ولتاژ حالت زمین در ۲s ۲  ۲p ۲ نیمه پر است . توضیح ساده ای از واکنش پذیری این است که با سهولت در پذیرش یا اهدای یک الکترون افزایش می یابد. در مورد کربن ، یک اتم می تواند ۴ الکترون را برای پر کردن مداری خود بپذیرد یا (کمتر از آن) به چهار الکترون بیرونی اهدا کند. در حالی که این مدل مبتنی بر رفتار اتمی است ، همین اصل در مورد یون ها و ترکیبات نیز صدق می کند.

واکنش پذیری تحت تأثیر خواص فیزیکی یک نمونه ، خلوص شیمیایی آن و وجود سایر مواد است. به عبارت دیگر ، واکنش پذیری بستگی به بستری دارد که در آن یک ماده مشاهده می شود. به عنوان مثال ، جوش شیرین و آب به ویژه واکنش پذیر نیستند ، در حالی که جوش شیرین و سرکه به راحتی واکنش نشان می دهند تا گاز دی اکسید کربن و استات سدیم تشکیل شود.

اندازه ذرات بر واکنش پذیری تأثیر می گذارد. به عنوان مثال ، شمع نشاسته ذرت نسبتاً بی اثر است. اگر کسی شعله مستقیم را بر روی نشاسته اعمال کند ، شروع یک واکنش احتراق دشوار است. اما اگر نشاسته ذرت برای ایجاد ابری از ذرات تبخیر شود ، به راحتی مشتعل می شود .

گاهی اوقات اصطلاح واکنش پذیری نیز برای توصیف سرعت واکنش یک ماده یا میزان واکنش شیمیایی استفاده می شود. تحت این تعریف احتمال واکنش و سرعت واکنش با قانون نرخ به یکدیگر مرتبط است:

 

نرخ = k [A]

 

در جایی که میزان تغییر در غلظت مولی در ثانیه در مرحله تعیین کننده سرعت واکنش است ، k ثابت واکنش (مستقل از غلظت) است ، و [A] محصول غلظت مولی واکنش دهنده های مطرح شده به ترتیب واکنش است. (که یکی است ، در معادله اساسی). مطابق معادله ، هر چه واکنش ترکیب بیشتر باشد ، مقدار آن برای k و نرخ بالاتر است.

 

ثبات در مقابل واکنش

 

گاهی اوقات گونه ای با واکنش پذیری کم “پایدار” خوانده می شود ، اما برای روشن شدن زمینه باید دقت کرد. پایداری همچنین می تواند به پوسیدگی آهسته رادیواکتیو یا انتقال الکترون ها از حالت برانگیخته به سطوح کم انرژی تر (مانند لومینسانس) مراجعه کند. گونه غیر واکنشی ممکن است “بی اثر” خوانده شود. با این حال ، بیشتر گونه های بی اثر در واقع تحت شرایط مناسب برای تشکیل مجتمع ها و ترکیبات (به عنوان مثال ، گازهای نجیب با تعداد بالاتر اتمی) واکنش نشان می دهند.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.