درمان بیماری آلزایمر ، علائم ، مراحل و امید به زندگی

درمان بیماری آلزایمر

0

درمان بیماری آلزایمر علائم ، مراحل و امید به زندگی

در این موضوع میپردازیم به حقایق و درمان بیماری آلزایمر که این مقاله بسیار برای شما مفید می باشد . لطفار بعد از خواندن این مطلب نظرات خود را با ما در میان بگذارید.

حقایق درمان بیماری آلزایمر
  • بیماری آلزایمر (AD) یک بیماری آهسته پیشرونده مغز است که با علائمی مانند اختلال در حافظه و درنهایت با اختلال در استدلال ، برنامه ریزی ، زبان و ادراک مشخص می شود.
  • بیماری آلزایمر تاکنون شایعترین علت بروز زوال عقل در ایالات متحده و در اکثر کشورهای جهان است.
  • احتمال ابتلا به بیماری آلزایمر پس از ۷۰ سالگی به میزان قابل توجهی افزایش می یابد و ممکن است حدود ۳۸٪ افراد بالای ۸۵ سال را مبتلا کند.
  • عامل اصلی خطر ابتلا به آلزایمر افزایش سن است. عوامل ژنتیکی و سایر عوامل خطر نیز وجود دارد.
  • علائم مشخصه و مراحل بیماری آلزایمر شامل
    • مشکلات مربوط به انجام کارهای آشنا ،
    • نوشتن یا صحبت کردن دشوار است ،
    • از دست دادن جهت گیری به زمان و مکان ،
    • از دست دادن یا سوء استفاده از موارد ،
    • تغییر خلق و خو یا رفتار
    • از دست دادن علاقه به فعالیت های روزانه ، و
    • قضاوت ضعیف
  • علائم ممکن است در درجات مختلف و شدید وجود داشته باشد.
  • علت (های) بیماری آلزایمر (شناخته شده) نیست. اگرچه ، به نظر می رسد تجمع پروتئین آمیلوئید در مغز نقش دارد.
  • تشخیص بیماری آلزایمر باید براساس یک معاینه جامع انجام شود که سایر علل زوال عقل را رد می کند .
  • دلایل بی شماری از زوال عقل وجود دارد ، بنابراین داشتن علائم مشخصاً لزوماً به معنای ابتلا به بیماری آلزایمر نیست.
  • درمان و مدیریت بیماری آلزایمر متشکل از داروها و درمان های مبتنی بر غیر دارویی است.

بیماری آلزایمر چیست؟

بیماری آلزایمر (AD) یک بیماری آهسته پیشرونده مغز است که با اختلال در حافظه و سرانجام با اختلال در استدلال ، برنامه ریزی ، زبان و ادراک مشخص می شود. بسیاری از دانشمندان معتقدند که بیماری آلزایمر از افزایش تولید یا تجمع یک پروتئین خاص (پروتئین بتا آمیلوئید) در مغز ناشی از مرگ سلولهای عصبی ناشی می شود.

احتمال ابتلا به بیماری آلزایمر پس از سن ۷۰ سالگی به میزان قابل توجهی افزایش می یابد و ممکن است ۳۸٪ افراد بالای ۸۵ سال را تحت تأثیر قرار دهد .با این وجود ، درمان بیماری آلزایمر بخشی طبیعی از پیری نیست و چیزی نیست که به ناچار در زندگی بعدی اتفاق بیفتد. به عنوان مثال ، بسیاری از افراد تا سنین بالای ۱۰۰ سال زندگی می کنند و هرگز به بیماری آلزایمر مبتلا نمی شوند.

تفاوت بین بیماری آلزایمر و زوال عقل چیست؟

دمانس یک سندرم است که با:

  1. اختلال در حافظه ،
  2. اختلال در حوزه دیگری از تفکر مانند توانایی سازماندهی افکار و دلیل ، امکان استفاده از زبان یا توانایی دیدن دقیق دنیای بصری (نه به دلیل بیماری چشم) و
  3. این اختلالات به اندازه کافی شدید است که باعث کاهش سطح عملکرد معمول بیمار می شود.

اگرچه برخی از انواع از دست دادن حافظه قسمتهای عادی پیری هستند ، اما تغییرات ناشی از پیری به اندازه کافی شدید نیستند تا در عملکرد عملکرد تداخل داشته باشند. اگرچه بسیاری از بیماریهای مختلف می توانند باعث زوال عقل شوند ، اما بیماری آلزایمر شایع ترین علت زوال عقل در ایالات متحده و در اکثر کشورهای جهان است.

چه کسی در معرض ابتلا به بیماری آلزایمر خطر دارد؟

سن

عامل اصلی خطر ابتلا به آلزایمر افزایش سن است. با افزایش سن ، فراوانی بیماری آلزایمر همچنان در حال افزایش است. پانزده درصد از افراد بالای ۶۵ سال و ۵۰ درصد از افراد بالای ۸۵ سال مبتلا به آلزایمر هستند. مگر در مواردی که روشهای درمانی جدیدی برای کاهش احتمال ابتلا به بیماری آلزایمر ایجاد شود ، پیش بینی می شود تا سال ۲۰۵۰ تعداد مبتلایان به بیماری آلزایمر در ایالات متحده ۱۳٫۸ میلیون نفر باشد.

ژنتیک

همچنین عوامل خطر ژنتیکی برای بیماری آلزایمر وجود دارد. بیشتر افراد بعد از ۷۰ سالگی به بیماری آلزایمر مبتلا می شوند. با این وجود ، کمتر از ۱۰٪ از افراد در دهه چهارم یا پنجم زندگی (۴۰ یا ۵۰) به این بیماری مبتلا می شوند. حداقل نیمی از این بیماران در مراحل اولیه جهش های ژنی مرتبط با بیماری آلزایمر خود را به ارث برده اند . علاوه بر این ، فرزندان یک بیمار مبتلا به آلزایمر در اوایل شروع بیماری که یکی از این جهش های ژنی را دارد ، ۵۰٪ خطر ابتلا به بیماری آلزایمر را دارند.

اشکال متداول ژنهای خاص خطر ابتلا به بیماری آلزایمر را افزایش می دهد ، اما به طور مداوم باعث بیماری آلزایمر نمی شود. ژن مورد مطالعه “ریسک” بهترین مطالعه ، رمزگذاری آپولیپوپروتئین E (apoE) است.

  • ژن apoE سه شکل مختلف دارد (آلل) – apoE2 ، apoE3 و apoE4.
  • فرم apoE4 ژن با افزایش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر در اکثر (اما نه همه) جمعیت مورد مطالعه همراه است.
  • فراوانی نسخه apoE4 ژن در جمعیت عمومی متفاوت است ، اما همیشه کمتر از ۳۰٪ و غالباً ۸٪ تا ۱۴٪ است.
  • افرادی که دارای یک نسخه از ژن E4 هستند ، تقریباً دو تا سه برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری آلزایمر هستند.
  • افرادی که دو نسخه از ژن E4 (معمولاً در حدود ۱٪ از جمعیت) دارند ، تقریباً ۹ برابر خطر را در خود دارند.
  • با این وجود ، حتی افراد دارای دو نسخه از ژن E4 همیشه به بیماری آلزایمر مبتلا نمی شوند.
  • حداقل یک نسخه از ژن E4 در ۴۰٪ از بیماران مبتلا به آلزایمر پراکنده یا اواخر شروع شده است.

این بدان معنی است که در اکثر بیماران مبتلا به آلزایمر ، هنوز هیچ عامل خطر ژنتیکی پیدا نشده است. اکثر متخصصان توصیه نمی کنند که کودکان بالغ بیماران مبتلا به آلزایمر باید آزمایش ژنتیکی برای ژن apoE4 انجام دهند زیرا هیچ درمانی برای بیماری آلزایمر وجود ندارد. هنگامی که درمان های پزشکی که مانع یا کاهش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر می شوند ، آزمایش ژنتیکی ممکن است برای کودکان بالغ بیماران مبتلا به آلزایمر توصیه شود تا بتوان آنها را درمان کرد.

استروژن

بسیاری از مطالعات ، اما نه همه ، نشان داده اند که زنان در معرض خطر ابتلا به آلزایمر نسبت به مردان بیشتر هستند. مطمئناً صحیح است که زنان بیشتر از مردان زندگی می کنند ، اما به نظر نمی رسد که سن تنها افزایش فرکانس در زنان را توضیح دهد. افزایش فرکانس ظاهری بیماری آلزایمر در زنان منجر به تحقیقات قابل توجهی در مورد نقش استروژن در بیماری آلزایمر شده است. مطالعات اخیر نشان می دهد که به منظور کاهش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر ، استروژن نباید در زنان یائسه تجویز شود. با این وجود ، نقش استروژن در بیماری آلزایمر بخشی از محور تحقیقات است.

سایر عوامل خطرزای بیماری آلزایمر

سایر عوامل خطرزای بیماری آلزایمر عبارتند از:

  • فشار خون بالا ( فشار خون بالا )
  • بیماری قلبی
  • دیابت
  • کلسترول خون احتمالاً بالا رفته است
  • افرادی که کمتر از هشت سال آموزش را پشت سر گذاشتند نیز در معرض خطر ابتلا به بیماری آلزایمر قرار دارند. این عوامل خطر ابتلا به بیماری آلزایمر را افزایش می دهد ، اما به هیچ وجه به این معنی نیست که بیماری آلزایمر در افراد دارای این عوامل اجتناب ناپذیر است.
  • اکثر مبتلایان به سندرم داون باعث تغییر در مغز بیماری آلزایمر تا سن ۴۰ سالگی می شوند. این واقعیت همچنین سرنخ “فرضیه آمیلوئید بیماری آلزایمر” بود
  • برخی از مطالعات نشان داده اند که بیماری آلزایمر بیشتر در بین افرادی که صدمات قابل توجهی در ضربه مغزی در اوایل زندگی متحمل شده اند ، به خصوص در بین افرادی که ژن apoE4 دارند ، به وجود می آید.

با این وجود ، در بیشتر موارد بیماری آلزایمر هنوز خطرات ژنتیکی خاصی مشخص نشده است.

ده علامت هشدار دهنده در درمان و علائم بیماری آلزایمر

لیست زیر علائم هشدار دهنده شامل علائم رایج بیماری آلزایمر است. افرادی که چندین مورد از این علائم را نشان می دهند ، باید برای ارزیابی کامل به پزشک مراجعه کنند.

  1. از دست دادن حافظه (فراموش کردن تاریخ ها یا رویدادهای مهم)
  2. دشواری در انجام کارهای آشنا (مشکلات به خاطر سپردن قوانین به یک بازی مورد علاقه یا رانندگی به یک مکان آشنا)
  3. مشکلی در مکالمه با دیگران یا نوشتن (برای مثال شخص ممکن است برای یافتن کلمات مناسب برای موارد یا نام افراد یا مکانها تلاش کند).
  4. عدم تمایل به زمان و مکان (به عنوان مثال فراموش کردن مکان آنها ، از بین بردن فصول ، تاریخ ها و گذر زمان)
  5. قضاوت ضعیف یا کاهش یافته (برای مثال ، بهداشت نامناسب یا قضاوت ضعیف هنگام برخورد با پول یا امور مالی)
  6. مشکلات بینایی (مشکلات خواندن یا قضاوت مسافت)
  7. مشکلات مربوط به حل مشکلات یا برنامه ریزی (برای مثال ، مشکلات پیگیری صورتحساب های معمولی یا دنبال کردن دستور العمل های آشنا )
  8. سوءاستفاده از موارد (به عنوان مثال ، شخصی موارد را در مکان های غیرمعمول قرار می دهد و سپس قادر به استفاده مجدد از مراحل خود نیست که دوباره آنها را پیدا کند)
  9. تغییر در خلق و خوی ، شخصیت یا رفتار
  10. از دست دادن ابتکار عمل یا انصراف از فعالیت های اجتماعی یا کاری

طبیعی است که انواع خاصی از حافظه مانند توانایی به یاد آوردن لیست کلمات ، با پیری طبیعی کاهش یابد. در حقیقت ، افراد عادی ۵۰ سال فقط حدود ۶۰٪ موارد بسیاری از انواع تست های حافظه را نسبت به افراد ۲۰ سال به یاد می آورند. علاوه بر این ، همه فراموش می کنند ، و هر ۲۰ ساله از چندین بار آگاه است که نمی تواند از جواب تست هایی که یک بار می دانست فکر کند. تقریباً هیچ کسی ۲۰ ساله از وقتی چیزی را فراموش نکرده نگران است ، که “مراحل اولیه بیماری آلزایمر” را داشته باشد ، در حالی که یک فرد ۵۰ یا ۶۰ ساله با چند قطعه حافظه ممکن است نگران باشد که مراحل اولیه را داشته باشد. بیماری آلزایمر.

چه هستند مراحل بیماری آلزایمر؟

شروع بیماری آلزایمر معمولاً تدریجی است و به کندی پیش می رود. مشکلات حافظه ای که اعضای خانواده در ابتدا به عنوان “بخشی طبیعی از پیری” از آن طرد می کنند ، در گذشته نگر هستند که خانواده از آن به عنوان اولین مراحل بیماری آلزایمر یاد کرد. هنگامی که حافظه و سایر مشکلات تفکر شروع می کنند به طور مداوم بر سطح معمول عملکرد تأثیر می گذارند. خانواده ها گمان می کنند که چیزی بیش از “پیری طبیعی” در جریان است.

مشکلات حافظه ، به ویژه برای وقایع اخیر ( حافظه کوتاه مدت ) در اوایل دوره آلزایمر شایع است. به عنوان مثال ، ممکن است فرد در مواقع مکرر ، آهن را خاموش کند یا فراموش نکند که کدام یک از داروهای صبحگاهی گرفته شده است. ممکن است تغییرات خفیف شخصیتی ، مانند خودجوش بودن کمتر ، بی اشتهایی و گرایش به عقب نشینی از تعاملات اجتماعی ، ممکن است در اوایل بیماری رخ دهد.

با پیشرفت بیماری ، مشکلات در تفکر انتزاعی و سایر عملکردهای فکری ایجاد می شود. ممکن است فرد هنگام کار روی صورتحساب ، با درک آنچه خوانده می شود ، یا با سازماندهی کار روزانه ، با چهره ها مشکل داشته باشد. اختلالات بیشتر در رفتار و ظاهر نیز ممکن است در این مرحله دیده شود ، مانند آشفتگی ، تحریک پذیری ، نزاع ، و کاهش توانایی لباس مناسب.

بعداً در جریان این اختلال ، افراد مبتلا ممکن است درمورد چه ماه یا سالی دچار سردرگمی یا گسستگی شوند ، نتوانند دقیقاً در کجا زندگی می کنند و یا نمی توانند مکانی را که بازدید می شود نام ببرند. سرانجام ممکن است بیماران سرگردان باشند ، نتوانند از مکالمه درگیر شوند ، در حالت خللی و ناخوشایند ، بدون همکاری و کنترل مثانه و روده از دست بدهند. در اواخر بیماری ، افراد ممکن است کاملاً ناتوان از مراقبت از خود شوند. ممکن است مرگ منجر شود ، شاید از سینه پهلو یا مشکل دیگری که در شرایط سلامتی وخیم به وجود آمده است. کسانی که این اختلال را بعداً در زندگی ایجاد می کنند بیشتر از سایر بیماری ها (مانند بیماری قلبی ) می میرند و نه به عنوان نتیجه بیماری آلزایمر.

چه عواملی باعث ایجاد آلزایمر می شوند؟

علت (های) بیماری آلزایمر (شناخته شده) نیست. “فرضیه آبشار آمیلوئید” فرضیه ای است که به طور گسترده مورد بحث و تحقیق درباره علت بیماری آلزایمر است . قوی ترین داده های پشتیبانی از فرضیه آبشار آمیلوئید از مطالعه آلزایمر زودرس ارثی (ژنتیکی) ناشی می شود .بیماری. جهش های مرتبط با بیماری آلزایمر در تقریبا نیمی از بیماران مبتلا به بیماری زودرس یافت شده است. در همه این بیماران ، جهش منجر به تولید بیش از حد در مغز به شکل خاصی از قطعه پروتئین کوچکی به نام ABeta (Aβ) می شود. بسیاری از دانشمندان معتقدند که در اکثر موارد پراکنده (به عنوان مثال ، غیر ارثی) بیماری آلزایمر (اینها اکثریت قریب به اتفاق همه موارد بیماری آلزایمر را تشکیل می دهند) به جای تولید بیش از حد ، حذف این پروتئین Aβ بسیار کمی است. در هر صورت ، بسیاری از تحقیقات در یافتن راه هایی برای جلوگیری یا کاهش سرعت بیماری آلزایمر بر روی راه های کاهش میزان Aβ در مغز متمرکز شده اند.

چگونه بیماری آلزایمر تشخیص داده می شود؟

هیچ آزمایش خون خاصی یا آزمایش تصویر برداری برای تشخیص بیماری آلزایمر وجود ندارد. بیماری آلزایمر زمانی تشخیص داده می شود که:

  1. فرد برای شناختن معیارهای زوال عقل ، از میزان شناختی کافی برخوردار است.
  2. دوره بالینی با دوره بیماری آلزایمر سازگار است.
  3. هیچ بیماری مغزی یا فرآیندهای دیگری توضیحی بهتر برای زوال عقل نیست.

علاوه بر بیماری آلزایمر چه شرایط دیگری باید بررسی شود؟

ده علت دیگر زوال عقل عبارتند از:

  1. اختلالات عصبی: بیماری پارکینسون ، بیماری مغزی و سکته مغزی ، تومورهای مغزی ، لخته شدن خون و مولتیپل اسکلروز ممکن است گاهی اوقات با زوال عقل همراه باشد اگرچه بسیاری از بیماران با این شرایط از نظر شناختی طبیعی هستند.
  2. بیماریهای عفونی: برخی عفونتهای مغزی مانند سفلیس مزمن ، HIV مزمن یا مننژیت قارچی مزمن می توانند باعث زوال عقل شوند.
  3. عوارض جانبی داروها: بسیاری از داروها می توانند باعث ایجاد اختلال شناختی بخصوص در بیماران سالخورده شوند. شاید شایع ترین مجرمین داروهایی باشد که برای کنترل فوریت مثانه و بی اختیاری مثانه استفاده می شود . “داروهای روانپزشکی” مانند داروهای ضد افسردگی و داروهای ضد اضطراب و “داروهای عصبی” مانند داروهای ضد تشنج نیز می توانند با اختلال شناختی همراه باشند.
  4. اگر پزشک شخصی با اختلال شناختی که در یکی از این داروها قرار دارد ، ارزیابی کند ، داروها معمولاً به آرامی مخلوط می شوند و یا قطع می شوند تا تشخیص دهند که آیا این ممکن است علت اختلال شناختی باشد. اگر واضح باشد که اختلال شناختی قبل از استفاده از این داروها بوده است ، چنین کاهش ممکن است لازم نباشد. از طرف دیگر ، داروهای “روانپزشکی” ، “عصب شناختی” و “بی اختیاری” اغلب به طور مناسب برای بیماران مبتلا به آلزایمر تجویز می شوند. برای تعیین اینکه آیا این داروها باعث وخیم تر شدن شناخت می شوند ، باید چنین بیمارانی را با دقت مورد پیگیری قرار داد.
  5. اختلالات روانپزشکی: در افراد مسن ، برخی از انواع افسردگی می توانند باعث ایجاد مشکلاتی در حافظه و تمرکز شوند که در ابتدا ممکن است از علائم اولیه بیماری آلزایمر قابل تشخیص نباشد. گاهی اوقات ، این شرایط که از آن به عنوان pseudodementia یاد می شود ، قابل برگشت است. مطالعات نشان داده است که افراد مبتلا به افسردگی و اختلال شناختی (تفکر ، حافظه) همزمان ، به احتمال زیاد هنگام چندین سال پیگیری دچار زوال عقل هستند.
  6. سوء مصرف مواد : سوء استفاده از مواد مخدر قانونی و / یا غیرقانونی و سوء استفاده از الکل اغلب با اختلال شناختی همراه است.
  7. اختلالات متابولیک: اختلال عملکرد تیروئید ، برخی از اختلالات استروئیدی و کمبودهای تغذیه ای مانند کمبود ویتامین B12 یا کمبود تیامین بعضی اوقات با اختلال شناختی همراه است.
  8. تروما : صدمات قابل توجه در سر با احتقان مغزممکن است باعث زوال عقل شود. لخته شدن خون در اطراف خارج از مغز (هماتوم ساب دورال) نیز ممکن است مبتلا به زوال عقل همراه است.
  9. عوامل سمی: عواقب طولانی مدت مسمومیت حاد با مونواکسید کربن می تواند منجر به انسفالوپاتی همراه با زوال عقل شود. در برخی موارد نادر ، مسمومیت با فلزات سنگین می تواند با زوال عقل همراه باشد.
  10. تومورها: بسیاری از تومورهای اصلی و متاستاتیک مغز می توانند باعث زوال عقل شوند. با این حال ، بسیاری از بیماران مبتلا به تومور مغزی هیچ اختلال شناختی یا کمی در ارتباط با تومور ندارند .

اهمیت ارزیابی جامع بالینی

از آنجا که بسیاری از اختلالات دیگر را می توان با بیماری آلزایمر اشتباه گرفت ، ارزیابی بالینی جامع برای رسیدن به یک تشخیص درست ضروری است. چنین ارزیابی باید حداقل شامل سه مؤلفه اصلی باشد. ۱) یک تمرین پزشکی کامل ، ۲) معاینه عصبی شامل آزمایش حافظه و سایر کارکردهای تفکر ، و ۳) ارزیابی روانپزشکی برای ارزیابی خلقی ، اضطراب و وضوح فکر.

چنین ارزیابی ای معمولاً حداقل یک ساعت زمان می برد. در سیستم مراقبت های بهداشتی ایالات متحده ، متخصصان مغز و اعصاب ، روانپزشکان یا متخصصان مغز و اعصاب غالباً درگیر می شوند. با این وجود ، هر پزشک ممکن است بتواند ارزیابی کاملی انجام دهد.

آکادمی علوم اعصاب آمریکایی دستورالعملهایی را منتشر کرده است که شامل تصویربرداری از مغز در ارزیابی اولیه بیماران مبتلا به زوال عقل است. این مطالعات یا سی تی اسکن غیر کنتراست یا اسکن MRI است . سایر روشهای تصویربرداری که عملکرد مغز را بررسی می کنند (تصویربرداری عصبی عملکردی) مانند SPECT ، PET و MRI ممکن است در موارد خاص مفید باشد اما به طور کلی لازم نیست. با این حال ، در بسیاری از سیستم های مراقبت های بهداشتی در خارج از ایالات متحده ، تصویربرداری از مغز به عنوان یک بخش استاندارد برای ارزیابی بیماری احتمالی آلزایمر نیست.

علیرغم تلاش های فراوان ، شناسایی آزمایش خون برای تشخیص بیماری آلزایمر گریزان است. چنین آزمایشاتی نه گسترده است و نه توصیه می شود.

چه گزینه های درمانی و مدیریتی برای بیماران آلزایمر در دسترس است؟

مدیریت بیماری آلزایمر شامل درمانهای مبتنی بر دارو و مبتنی بر دارو نیست. دو کلاس مختلف دارویی توسط FDA برای معالجه بیماری آلزایمر تأیید شده است: مهارکننده های کولین استراز و آنتاگونیست های گلوتامات جزئی. هیچ یک از داروها ثابت نشده است که سرعت پیشرفت بیماری آلزایمر را کند می کند. با این وجود ، بسیاری از آزمایشات بالینی نشان می دهد که این داروها در تسکین برخی علائم از دارونما ( قرص های قند ) برتر هستند .

مهارکننده های کولین استراز (ChEIs)

در بیماران مبتلا به آلزایمر کمبود نسبی یک انتقال دهنده عصبی شیمیایی مغز به نام استیل کولین وجود دارد. (انتقال دهنده های عصبی پیام رسان های شیمیایی هستند که توسط اعصاب ایجاد می شوند و برای انجام وظایف خود از اعصاب برای برقراری ارتباط با یکدیگر استفاده می کنند.) تحقیقات اساسی نشان داده اند که استیل کولین در توانایی ایجاد خاطرات جدید مهم است. مهارکننده های کولین استراز (ChEIs) بلوکه شدن استیل کولین را مسدود می کنند. در نتیجه استیل کولین بیشتری در مغز موجود است و شکل گیری خاطرات جدید ممکن است آسان تر شود.

چهار ChEI توسط FDA تأیید شده است ، اما تنها دونپزیل هیدروکلراید ( آریزپت ) ، ریواستیگمین ( اکسلون ) و گالانتامین ( Razadyne – که قبلاً رمینیل نامیده می شد) توسط بیشتر پزشکان استفاده می شود زیرا داروی چهارم ، تاکروین (Cognex) دارای عوارض جانبی نامطلوب بیشتری است. از سه مورد دیگر اکثر متخصصان بیماری آلزایمر معتقد نیستند که تفاوت مهمی در اثربخشی این سه دارو وجود دارد. مطالعات متعدد نشان می دهد که پیشرفت علائم بیماران بر روی این داروها به مدت شش تا ۱۲ ماه به فلات می آید ، اما به ناچار پیشرفت پس از آن دوباره آغاز می شود.

از سه ChEI به طور گسترده استفاده می شود ، rivastigmine و galantamine فقط توسط FDA برای بیماری آلزایمر خفیف تا متوسط ​​تأیید شده است ، در حالی که دونپزیل به دلیل بیماری خفیف ، متوسط ​​و شدید آلزایمر تأیید شده است. مشخص نیست که آیا ریواستیگمین و گالانتامین در بیماری شدید آلزایمر نیز مؤثر هستند ، اگرچه به نظر نمی رسد دلیل خوبی وجود داشته باشد.

عوارض اصلی CHEI شامل دستگاه گوارش است و شامل حالت تهوع ، استفراغ ، گرفتگی و اسهال است . معمولاً این عوارض جانبی با تغییر اندازه یا زمان مصرف دوز یا تجویز داروها با مقدار کمی از مواد غذایی قابل کنترل هستند. اکثر بیماران دوزهای درمانی CHEI را تحمل می کنند.

آنتاگونیست های گلوتامات جزئی

گلوتامات مهمترین انتقال دهنده عصبی تحریک کننده در مغز است. یک نظریه می گوید گلوتامات بیش از حد ممکن است برای مغز بد باشد و باعث خراب شدن سلولهای عصبی شود. Memantine ( Namenda ) با کاهش جزئی اثر گلوتامات برای فعال کردن سلولهای عصبی کار می کند. مطالعات نشان داده اند که برخی از بیماران در مورد ممانتین می توانند از خود بیماران بهتر از قرص های قند (دارونما) مراقبت کنند . Memantine برای معالجه زوال عقل متوسط ​​و شدید تأیید شده است ، و مطالعات نشان ندادند که در زوال عقل خفیف مفید است. همچنین درمان بیماران مبتلا به هورمون اکسیدوکسین و ممانتین بدون کاهش اثر بخشی دارو یا افزایش عوارض جانبی ممکن است.

سایر داروهای بیماری آلزایمر

در سال ۲۰۱۴ ، Namzaric FDA برای استفاده به عنوان ترکیبی با دوز ثابت از ممانتین هیدروکلراید با رهایی طولانی (یک آنتاگونیست گیرنده NMDA) و هیدروکلراید دونپزیل (یک مهار کننده استیل کولین استراز) برای درمان آلزایمر متوسط ​​تا شدید تصویب شد.

Memantine ER (انتشار طولانی) در حال حاضر با نام Namenda XR به بازار عرضه می شود و از آن برای درمان آلزایمر متوسط ​​تا شدید استفاده می شود.

درمان های غیر دارویی مبتنی بر بیماری آلزایمر

درمانهای مبتنی بر غیر دارویی شامل به حداکثر رساندن فرصت بیماران برای تعامل اجتماعی و شرکت در فعالیت هایی مانند پیاده روی ، آواز، رقص که آنها هنوز هم می توانید لذت ببرید. توانبخشی شناختی (که به موجب آن یک بیمار برای آموزش حافظه در یک برنامه رایانه ای تمرین می کند) ، ممکن است فایده ای داشته باشد یا نباشد. مطالعات بیشتر در مورد این روش مورد نیاز است.

درمان علائم روانپزشکی در بیماری آلزایمر

علائم بیماری آلزایمر شامل اضطراب ، افسردگی ، توهم ، اضطراب و اختلالات خواب است . داروهای روانپزشکی استاندارد به طور گسترده ای برای درمان این علائم استفاده می شود اگرچه هیچ یک از این داروها به طور خاص توسط FDA برای درمان این علائم در بیماران مبتلا به آلزایمر تأیید نشده اند. اگر این رفتارها نادر یا خفیف باشد ، اغلب نیازی به درمان با دارو ندارند. اقدامات غیر دارویی می تواند بسیار مفید باشد.

با این وجود ، غالباً این علائم به حدی شدید است که مراقبت از مراقب بیمار را غیرممکن می کند و درمان با دارو برای کنترل این علائم ضروری می شود. اضطراب به ویژه در مراحل میانی و بعدی بیماری آلزایمر رایج است. بسیاری از طبقات مختلف مأمورین سعی در درمان آژیرشن از جمله:

  • ضد روانپزشکی ،
  • ضد تشدید کننده خلق و خو ،
  • trazodone ( Desyrel ) ،
  • ضد اضطراب ، و
  • مسدود کننده های بتا .

مطالعات در مورد مفید بودن این کلاسهای مختلف دارویی متناقض است. تصور می شد که جدیدتر، عوامل ضدسایکوز آتیپیک مانند کلوزاپین ( Clozaril )، ریسپریدون ( دارو )، اولانزاپین ( Zyprexa ، Zydis )، کواتیاپین ( Seroquel به )، و زیپرازیدون ( Geodon) به دلیل عوارض جانبی کمتر و شدید آنها و توانایی بیماران در تحمل آنها ، ممکن است مزایای آن نسبت به داروهای ضد افسردگی قدیمی تر باشد. با این حال ، مطالعات جدیدتر برتری ضد روانپزشکی جدید را نشان نداده اند. برخی تحقیقات نشان می دهد که این داروهای ضد روانگردان جدیدتر ممکن است با افزایش خطر سکته مغزی یا مرگ ناگهانی نسبت به داروهای ضد روانپری قدیمی همراه باشند ، اما بسیاری از پزشکان معتقدند که این سوال هنوز برطرف نشده است.

بی اشتهایی و مشکل در تمرکز در بیشتر بیماران آلزایمر رخ می دهد و نباید با داروهای ضد افسردگی درمان شود. با این حال ، بسیاری از بیماران مبتلا به آلزایمر علائم دیگری از افسردگی دارند از جمله احساس پایداری نارضایتی و یا عدم توانایی در لذت بردن از فعالیتهای معمول. چنین بیمارانی ممکن است از آزمایش داروهای ضد افسردگی بهره مند شوند. بیشتر پزشکان مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI) مانند سرتالین ( Zoloft ) ، سیتالوپرام ( سلکسا ) یا فلوکستین ( Prozac ) را به عنوان عوامل خط اول برای درمان افسردگی در بیماری آلزایمر امتحان می کنند.

اضطراب یکی دیگر از علائم بیماری آلزایمر است که گاها به درمان نیاز دارد. بنزودیازپینها مانند دیازپام ( Valium ) یا لورازپام ( آتیوان ) ممکن است با افزایش سردرگمی و اختلال در حافظه همراه باشد. ضد اضطراب غیر بنزودیازپین ، مانند بوسپیرون (Buspar) یا SSRI احتمالاً ارجح است.

خواب سختی ( بی خوابی ) در بسیاری از بیماران مبتلا به آلزایمر در برخی از موارد در دوره بیماری آنها رخ می دهد. بسیاری از متخصصان بیماری آلزایمر استفاده از داروهای ضد افسردگی آتیپیک آرام آرام مانند ترازودون (Desyrel) را ترجیح می دهند. با این وجود ، سایر متخصصان ممکن است سایر داروها را توصیه کنند. اقدامات بهبود خواب مانند نور آفتاب ، درمان کافی درد و محدود کردن مایعات شبانه برای جلوگیری از نیاز به ادرار نیز باید انجام شود.

پیش آگهی برای فرد مبتلا به آلزایمر چیست؟

بیماری آلزایمر به طور قابل توجهی پیشرو است. مطالعات مختلف اعلام کرده اند که بیماری آلزایمر طی بیشتر از دو تا ۲۵ سال با بیشتر بیماران در محدوده ۸ تا ۱۵ سال پیشرفت می کند. با این وجود ، تعریف زمان شروع بیماری آلزایمر ، به ویژه در گذشته نگر ، می تواند بسیار دشوار باشد. بیماران معمولاً به طور مستقیم از بیماری آلزایمر نمی میرند. آنها می میرند زیرا در بلع یا راه رفتن مشکل دارند و این تغییرات باعث می شود که عفونت های قریب به اتفاق ، مانند ذات الریه ، بسیار بیشتر شود.

اکثر مبتلایان به آلزایمر تا زمانی که در پیشرفت این بیماری به دیگران کمک کنند ، می توانند در خانه بمانند. علاوه بر این ، در بیشتر دوره بیماری ، افراد توانایی تحویل و دریافت عشق ، به اشتراک گذاشتن روابط بین فردی گرم و شرکت در انواع فعالیتهای معنادار را با خانواده و دوستان حفظ می کنند.

فرد مبتلا به آلزایمر ممکن است دیگر نتواند ریاضی را انجام دهد اما هنوز هم می تواند مجله را با لذت بخواند. نوازندگی پیانو ممکن است به دلیل افزایش اشتباهات بیش از حد استرس زا باشد ، اما آواز خواندن همراه دیگران ممکن است هنوز رضایت بخش باشد. تخته شطرنج باید از بین برود اما بازی تنیس ممکن است هنوز لذت بخش باشد. بنابراین ، با وجود لحظات بسیار جالب توجه در زندگی بیماران مبتلا به آلزایمر و خانواده های آنها ، فرصت های زیادی برای تعامل مثبت باقی مانده است. چالش ، ناامیدی ، نزدیکی ، عصبانیت ، گرمی ، غم و اندوه و رضایت همه ممکن است توسط کسانی که برای کمک به فرد مبتلا به آلزایمر کار می کنند تجربه شود.

واکنش یک بیمار مبتلا به آلزایمر به بیماری و توانایی وی برای مقابله با آن نیز متفاوت است و ممکن است به عواملی مانند الگوهای شخصیتی مادام العمر و ماهیت و شدت استرس در محیط فوری بستگی داشته باشد . افسردگی ، اضطراب شدید ، پارانویا یا هذیان ممکن است همراه با بیماری باشد یا نتیجه آن باشد ، اما اغلب با درمانهای مناسب این شرایط بهبود می یابد. اگرچه درمانی برای بیماری آلزایمر وجود ندارد ، اما درمانهایی برای کاهش بسیاری از علائم ایجادکننده رنج در دسترس است.

مراقبت از منابع مراقب درمان و بیماری آلزایمر

مراقبت از مراقب یک عنصر اساسی در مدیریت بیمار مبتلا به آلزایمر است. مراقبت از زندگی یک تجربه پریشانی است. از طرف دیگر ، آموزش مراقبین ، تأخیر در قرارگیری در خانه سالمندان در بیماران مبتلا به آلزایمر را به تأخیر می اندازد . ۳R –

R epeat ،

R eassure، و

R مستقیم

می تواند به مراقبان کمک کند تا رفتارهای مشکل آفرین را کاهش داده و استفاده از داروها را محدود کنند. برنامه های آموزشی کوتاه مدت به خوبی مورد توجه مراقبین خانواده قرار گرفته و می تواند منجر به افزایش اندک در دانش بیماری و اعتماد به نفس بیشتر در بین مراقبان شود. آموزش آموزشی برای کارکنان مراکز مراقبت طولانی مدت می تواند باعث کاهش مصرف داروهای ضد روانگردان در بیماران مبتلا به آلزایمر شود.